Bitwa pod Łodzią 1914



Bitwa pod Łodzią - jedna z większych bitew I wojny światowej na froncie wschodnim.

Rozegrała się na przełomie listopada i grudnia 1914 r. (według różnych źródeł: 11 listopada lub 16 listopada - 6 grudnia) pomiędzy armiami niemiecką i rosyjską.

Zasadnicza bitwa miała miejsce w okolicach dzisiejszej Gadki Starej. Bitwa zakończyła się zajęciem Łodzi przez Niemców.

Wojskami niemieckimi dowodził wówczas gen. Karl Litzmann, będący doskonałym strategiem. Po zwycięstwie Niemców okrzyknięto go Lwem spod Brzezin, gdyż w historiografii niemieckiej bitwa nazwana została bitwą pod Brzezinami.

Do dziś można oglądać cmentarz wojenny na Gadce, gdzie zachowało się kilkadziesiąt kamiennych nagrobków i płyty upamiętniające bitwę. Na cmentarnym wzgórzu stoi także pomnik z niemieckim napisem Tu spoczywa 2000 dzielnych wojowników.




W „operacji łódzkiej” 1914 roku brały udział najsławniejsze, historyczne pułki gwardii rosyjskiej, utworzone jeszcze w czasach Cara Piotra I. Wiele tysięcy kilometrów od domy swój bój toczyły dywizje syberyjskie z Chabarowska, Krasnojarska, Omska i Irkucka. Pod Łodzią Rosjanie po raz pierwszy użyli samochodów pancernych. Za atak na Brzeziny order św. Jerzego otrzymał przyszły marszałek Związku Radzieckiego, legendarny Siemion Budionny. Pod Piotrkowem walczył znany poeta Nikołaj Gumilow. Opisał swoje przeżycia w książce „Zapiski kawalerzysty”.

„Operacja łódzka” była najkrwawszą bitwą manewrową I wojny światowej. Statystycznie każdego dnia ginęło w niej więcej ludzi niż w powszechnie znanej bitwie pod Verdun we Francji. Po obu stronach poległo ok. 200 tysięcy żołnierzy, w tym 120 tys. Rosjan. Wielu z poległych było Polakami służącymi w oddziałach obu zaborczych armii.





Foto: Bolek Rosiński, Internet